به نام نامی الله...

سلام...

یدفعه علارغم!(درسته؟!‍)میل باطنیم دلم هوای نوشتن کرد اونم اینجا که واسم سراسر خاطرست!

یدفعه نمیدونم چی شد که دلم اصلا حاضر نبود اینجا میون اینهمه خاطره بمونه!!اینجا نبودن یه جور فرار بود.فرار از چیزهایی که روحمو و وجودمو ازار میداد اما در عین حال این ازارهای روحی بخشی از زندگیم بودند!فکر میکردم با اینجا نبودند اون قسمت از زندگی ازار دهنده رو میتونم از خودم جدا بکنم و بسپرمش به اشغال دونیه تاریخ خاطراتم!تا حدی هم موفق شدم.البته اینم گفته باشم که حقی ناحق نشه اینجا کلی خاطرات خوش و به یاد ماندنی هم دارم!!اونم با ادمهای خوب و دوست داشتنی اما خوب الان خیلی از اون ادم های خوب رو کنارم تو این وب ندارم!(شخص خاصی مد نظرم نیست!)...اهان اره یادم اومد مثل شیطونک و دخترک که نامزد هم بودند و نفهمیدم قصه عشقیشون به کجا رسید!یدفعه ای غیب شدند..

اما خوب الحمدالله خــــیلی بهتراشو الان کنارم دارم!

من!دیگه خیلی عوض شدم...ارومم و روحم ازاده!گاهی غرق سکوت میشم و چشمامو میبندم به صدای فریاد سکوت لحظه هام گوش میدم با چشمای بسته لبخند میزنم و با چشمای بسته میرم به جایی که بهش تعلق دارم!(اسمون!جایی که هممون بهش تعلق داریم!!).چنان غرق اوج گیری روحم میشم که یادم میره که باید برگردم...(کاش میشد اونقدر فکر برگشت رو فراموش کنم که واقعا دیگه برنگردم!)اما خوب هرجای اسمون که باشم زمین زادگاه من است!(به به چه شاعرانه شد.)!!

عجیبه اما قبلا دوست داشتم منتظر باشم..منتظرم باشند...همه جوره دوست داشتم باشم و حضور داشته باشم و همه چیز مال من باشه!اما الان "انتظار" تنها چیزیه که عذایم میده.دوست دارم اونقدر دور باشم و فاصله بگیرم که کسی اصلا منو به یادش نیاره...هیچی ام نمیخوام داشته باشم!(الا 1 چیز!که تمام زندگیمه!!) یاد گرفتم که داشته ها نگه داریشون سخته...

هیچی واسم قشنگ تر از قدم زدن توی 1 پیاده رویی که هیچ کس توش نیست و از میون 1 گل ها گذشتن و همنفس شدن با بوی زمین زیر سایه اسمون نیستش!تک و تنها فقط من و دلم...

وای که چه لحظتی داره عبور کردن از کنار چمن های بارون خورده و پا گذاشتن روی زمینی که نم بارون خورده!بارونی که با خودش بوی عطر پاکی اسمون رو واسه زمین رنگارنگ هدیه اورده...حتی نگاه فرشته ها رو از اسمون به زمین رو میشه حس کرد!!همیشه به فرشته ها حسودیم میشد که اسمون ابی مال اوناست اما الان فهمیدم که اونا دارن به ما حسادت میکنند که هم اسمون ابی مال ماست و هم زمین خاکی...فرشته ها فقط تو اسمونا و بالای ابرا پرواز میکنند اما فقط پرواز میکند چون این ما هستیم که خدا اسمون و زمین رو بخاطرمون افریده!لذتی که پرواز تو اسمونا و قدم زدن روی زمین خاکی و گلی واسه ما داره واسه هیچ فرشته ای نداره!منم از فرشته ها یاد گرفتم...

یاد گرفتم پامو جایی نزارم که مال من نیست چون بجز خستگی راه رفتن توش چیز دیگه ای عایدم نمیشه جز عذاب و حسرت و ....(رد این نقطه ها رو بگیردید تا بی نهایت!).

تو هیچ دلی پا نمیزارم...غرق هیچ نگاهی نمیشم...صوت هیچ صدایی رو تو گوشم راه نمیدم...گرمی دستی رو نمیخوام....تپش هیچ قلبی رو نمیخوام!(چون نگاه و گرمی و احساسی رو دارم که تماما جبران تمام نداشته هام و ارزشی فراتر از داشته هامه!)و الان فقط...دلمو میخوام...چون میدونم مال خودمه!!و این گرمی و احساس هم از دلمه و مال دلمه..!

(نفس عمیق!)...

"میخواستم فقط چند خط بنویسم اما نمیدونم چرا اینقدر طولانی شد!اما اشکال نداره بعد این همه مدت خوب حرفای دلم زباد بود.حق بدید به دلم...اصلا نمیدونم چرا اینا رو اینجا نوشتم و نمیدونم چرا نوشتمشون..شاید زدم پاک بشه شاید گذاشتمش...!"

تابستون امسال تا الان واسم پر بود از چیزهایی که ساختنم!ساخته شدم از عقل و احساس و عشق و منطق و تمام چیزهایی که یک انسان برای انسانیت و رسیدن به موجودیتش بهش نیازمنده!!امسال زمستونم با تمام سردیش واسم گرمه!عاااشق سرمای زمستونم!حرارتی که برای سوز زمستون داره گرمای تابستون واسم نداره...

خدایا میدونم خیلی بد بودم..میدونم خیلی اشتباه رفتم..میدونم میدونم میدونم...شرمندم!اما خدایا چیزهایی که خودت تو این مدت بهم دادی رو ازم نگیر...میخوام تا زندم حفظشون کنم...با داشتنشون حس تکامل و خوش خردی بهم دست میده...

*نگران نباش من انقدر امروز و فرداهای نیامدن را دیده ام که دیگر هیچ وعده ی بی سرانجامی خواب و خیال ارزوهایم را اشفته نمیکند.حالا یاد گرفته ام که فراموشی دوای درد همه نداشتن ها.نخواستنها و نیامدن هاست یاد گرفتم که از هیچ لبخندی خیال دوست داشتن به سرم نزند یاد گرفته ام که بشنوم تا فردا...!و به روی خود نیاورم که فرداها هیچوقت نمیایند!!

اینم 741 کلمه واسه همیشه!

شمع ها رو روشن میکنم و چراغ اینجا رو خاموش میکنم!

Save

close